Söylemiş miydim, bu yaz kick boks kursuna yazıldım. Orada genç bir öğrenciyle konuşurken benim eskiden okuduğum lisede eğitim aldığını öğrendim. Bizim zamanımızdaki hocaların hangilerinin orada olduklarını sormaya başladım.

“ Hazırlıkta Deren hocamız vardı, hala duruyor mu?”

“Deren hoca okuldan ayrıldı, … dersanesinde öğretmenlik yapıyor, abi” diye cevapladı.

Biraz şaşırdım. Son zamanlarda eğitim sistemimizin yetersizliğinden dolayı üniversiteye girmek isteyen her öğrenci mutlak sur’etle dersaneye gitmek zorunda kalıyor. Bundan bi 20-25 yıl önceki lise müfredatları ve eğitimi Amerika’daki sistemden daha başarılıydı. Örneğin Türkiye’deki bir lisede matematik dersi gören bir öğrenci, Amerika’daki üniversite mezunlarıyla matematik alanında kapışacak kadar bilgiliydi. Nerden mi biliyorum? Büyüklerimle konuşurken duydum ve eski matematik kitaplarını bol bol karıştırmışlığım vardır.

Neyse ana konuya dönecek olursak; dün biz Alper’le çarşıda takılırken aklıma geldi.

“Deren hoca şu-şu dersanede öğretmenlik yapıyormuş” dedim ve ziyaret etmeye karar verdik.

E eski öğretmenleri ziyaret etmek adetimiz değildir. Ama Deren hoca çok özel ve çok sevdiğimiz bir öğretmendir. Kendisi İngilizce öğretmeni ve benim şu ana kadar dersime giren hocalar arasında en sevdiklerimden biridir.

Bolu’ya ne kadar çok dersane açılmış. Sorarak bulduk dersaneyi, sekreter kıza söyledik:

“Biz Deren hocanın eski öğrencileriyiz. Ömür’le Alper. Ziyarete geldik”

Sekreter hocayı aradı. Müdür yardımcılığı yapıyormuş. Çıktık üçüncü kata. Hoca direk koridorda karşıladı bizi. Tam on yıl olmuş lise hazırlıktan beri. Ve O, aynı eskisi gibi enerji dolu ve sevecen. Bizi gördüğüne çok ama çok sevindi. Bol bol konuştuk ve sık sık ziyarete gelmemizi tembihledi. Hala lisede ona takılan lakap gibi “Kara Melek”ti. Evet, bazı insanlar mükemmelliğini hiç bir zaman kaybetmezler.