Askere gitmek için kaydımı dondurduğum yüksek lisansıma tekrar başlıyorum. Farkettim ki hayatımdaki engeller sırayla kalkıyor. Önce askerliği hallettim, sonra da kpss ile güzel bir işe yerleştim. Şimdi haftada bir gün İstanbul’a gidip geleceğim. Dersler Pazartesi günü başlıyor.
Bugün kar var Bolu’da. Sabah 6′da kalktım İngilizce çalışmak için. Yerler bembeyaz. Ardından kahvaltı ve işyerindeyim. Bu anı fotoğraflamak istedim. Bu kışın ilk karı…
Dün akşam işyerinde eski tesislerin fotoğrafını karıştırırken siyah-beyaz bir koyun fotoğrafı gördük. O fotoğrafı masamın karşısındaki dolaba yapıştırdım. Yapıştırdım ki ona baktıkça asla koyun gibi yaşamayı kabullenmeyeyim. Kurduğum denklemlerdeki x’leri ve y’leri değiştirebildiğimi tekrar fark ettim ve değişkenlerin adı üstünde benim için “değişken” olduğunu hatırladım. Denklemleri keyfime göre kurup bozuyorum. Hayat benim hayatım ve sonunu biliyorum.
Az önce kardeşime facebook açtık. Ben pek açma taraftarı değildim ama annemin de ısrarıyla açtık. Sınıftaki arkadaşlarının bazılarında olduğundan o da özendi. Doğum tarihini doğru girdiğimizde -2002- facebook kabul etmedi. Artık yaşını büyütüp öylece üye yaptık… İpek şimdi havalarda uçuyor, ne kadar sevinçli bir görsen günlük.
Epeydir yazmıyordum, daha doğrusu yazamıyordur. Hep bir şeylerle meşgulüm. Örneğin hafta sonları Almanca kursuna gidiyorum. Onun dışında İngilizce çalışmaya da devam. Amaç Kpds’den 80 üstü alıp maaşı artırmak.
Sosyal aktivite olarak da tiyatro ve sinemayı ihmal etmiyorum. Geçtiğimiz hafta Devlet Tiyatrosu turne kapsamında Bolu’ya geldi, ailecek onu seyrettik. Yarın da üniversitede Bolu’nun tiyatro topluluğunun oyunu oynanacak. İşyerinden adaşım Ömür’le ona gitmeyi planlıyoruz bir aksilik olmazsa. Sinema olarak; geçen hafta Alacakaranlık 4′e gittik. Alper, Mesut ve ben. Filmi pek beğendiğim söylenemez. Zaten filmin yarısı düğün merasimleriyle geçiyor. Bu düğün işleri bu gidişle beni bunalıma sokar. Evlenmek isteyip de şans meleğimi bulamamak beni umutsuzluğa düşürmeye başladı.
Dün akşam da evde “The Thor” diye 2011 yapımı bilim-kurgu filmi seyrettim. Bu sene izleyip de beğendiğim en iyi bilim kurgu filmlerinden biriydi. Hoş, askerden Mayısta geldim. İlk beş ay zaten film izleyemedim.
Zülfü Livaneli’nin “Serednad”ını bitirmek üzereyim nihayet. Son on-onbeş sayfası kaldı. Öte yandan Otisabi’nin “Dokunsal Temaslar” isimli karikatür kitabı da bitmek üzere. Oku oku doyamıyorum. Hiç bitmesin istiyorum bu kitap. Her bölümünde kendimden bir parça buluyorum. Düşünce yapılarımız çok benziyor. Bir de “The Professor” diye bi hikaye kitabı var. Onun bitmesine de iki bölüm, yani iki gün kaldı.
Hayalimi gerçekleştirebilirsem yazın Interrail yapmak beni çok mutlu edecek. Dünkü plana göre beş ülke gezmeye karar verdim. Bunlar: Yunanistan, İtalya, Fransa, İspanya ve Almanya. Bakalım zaman ne gösterecek.
Geçtiğimiz hafta sonu taa Kastamonu’ya gittik. İlkokul arkadaşım Filiz’in düğünü vardı. Senelerdir görmüyordum. Annelerimiz de arkadaş olduğundan annem düğüne gidelim dedi. Hafta sonunu kendime ayırmak istediğimden fikre pek sıcak bakmamıştım ama mecburen gittik. Üstelik bayram haftasının devamı olduğundan millet Pazar günü dönüş yapacaktı ve otobüsler ve terminaller haliyle kalabalık olacaktı. Direk Kastamonu- Bolu dönüş bileti bulamadığımızdan, Kastamonu-Ankara ve Ankara-Bolu yapmak zorunda kaldık. Cumartesi gittik, Pazar geri döndük.
Düğünde ilkokuldan beri görmediğim kişileri gördüm. Tuhaf bir duygu… Çoğu şey değişiyor; karakterler, yaşam tarzları, fiziksel görünüm. Tek değişmeyen şey gözler. Hep aynı bakıyor. Bu iyi mi kötü mü bilemedim.
Dün akşam evde bulduğum “Hızlı Okuma” kitabına başladım. Altı bölüm var; hergün bir bölüm bitiriyorum. Aslında bu işi daha önce halletmeliydim ama zararın neresinden dönersem kardır. İlkbaharda ALES’e gireceğim ve 90′ın üzerinde bir puan almam için hızlı olmam lazım. Bakalım başkasından kurs görmeden sadece o kitabı okuyarak gelişim gösterebilecek miyim… Normalde okuma hızım 223 kelime/dakika çıktı bakalım bunu üç katına çıkarıp 669 kelime/dakika yapabilecek miyim 