Günlük, bugün okuldan Yapısal Deprem Mühendisliği dersi hocasının ayarladığı teknik geziyi gerçekleştirdik. Kandilli Rasathanesi Deprem Araştırma Enstitüsü’nü ziyaret ettik. Hep nasıl deprem kaydı alındığını merak etmişimdir. Bir de ben teoride işi iyi öğrenemiyorum. Gidip görerek yani kinestetik dokunsal olarak öğrenen insan tipi olduğumdan bu gezi benim için faydalı oldu.

Sabah erkenden kalkarken nasıl kararsız kaldım gitsem mi gitmesem mi diye. Acayip uykum vardı. Önce kalktım, sonra tekrar yattım ve sonra tekrar kalktım…

Rasathanede bi de baktım kimi göreyim? Üniversiteden hocam Kemal Beyen’i gördüm. Diplomamı almaya gittiğimde odasına bakmıştım Kemal Hocamın ama yoktu. Görüşmek bugüneymiş. Biraz konuştuk ve bana bitirme tezimle ilgili tavsiyeler verdi.

Enstitü’de de laboratuarı ve deprem izleme ve müdahale binasını da gördüm. Acil bir durum söz konusu olduğunda Cumburbaşkanı, Başbakan ve Vali’ye direk ulaşılabilecek telefonlar da vardı.

Gezinin sonunda da bir hatıra fotoğrafı çektirelim dedik. Fotoğrafa bakınca farkettim ki benim saçlar iyice dökülmüş. Ufaktan alıştırmaya çalışıyorum kendimi.

Akşamları hep beni karamsarlık sarıyor. Kendimi hep mutsuz hissediyorum. Gelecekten beklediğim şeylerin gerçekleşmediğini düşünüyorum. Zaten üniversite hayatımda da mutlu hissetmiyordum. Lise’de de ve şimdi de. Şöyle bir düşündüm de ben hayatım boyunca hiç mutlu bir dönem geçirmemişim gibi geliyor. Mutsuzum. Psikoloğa görünmeyi düşünüyorum belki üzerimdeki bu karamsarlığı atmamda bana yardımcı olur. Bir de psikologlara pek güvenmem, eğitimini zekasını falan sorgularım. Faydasını göreceğime inanmam ister istemez. İşte asıl tehlikeli olan da bu…

Akşam okuldan otobüsle gelirken trafik çok sıkışıktı. Koltukta oturup, trafiğin açılmasını beklerken dışarıyı, milletin arabalarını seyrediyordum. Birden hani bilgisayarlarımızın arka plan resmi yapığımız son model spor arabalardan biri geçti karşı şeritten. Baktım direksiyonun başında goril gibi bi herif. Daha dikkatli bakınca onun Cem Yılmaz olduğunu farkettim. Acayip kıskandım, ondan da kendimden de nefret ettim. Ben burada o iğrenç mühendislik derslerinin ödevleriyle uğraşırken, o kim bilir hangi çiçekten bal toplamaya gidiyordu. Kendi kendime adalet mi lan bu dedim. Bill Gates’in dediği gibi hayat adil değildir, bu fikre ne kadar çabuk alışırsanız iyi olur…

Sonra akşam eve gelince facebook’a baktım. Bu aralar iyice sardım bu siteye ha Liseden bir arkadaş polis oldu. Bizim arka sırada otururdu. Kafası da fazla basmazdı. 4-5 yıldır polis ve kazandığı parayla güzel bir araba almış ve nişanlanmış. Sevgilisi bunun her fotoğrafına yorum yapmış, arabayla beraber de resim çekilmişler. Ve profiline de şunu yazmış: “Hayat mutsuz olacak kadar uzun değil” Çok güzel söz. Bu arkadaşı da çok kıskandım ama gıcık olmadım kendisine. Ne güzel, mutlu-mesut, parasını kazanıyor. Belki toplumda çok saygın biri olarak bakılmıyordur -bunu bilemem- ama hayatından memnun, sevgilisiyle mutluluk pozlar var sarmaş dolaş, yan yana.

Bi de şöyle bir kendime baktım; hayata atılamamış, ne istediğini bilmeyen, bir işte çalışmayan ve beni istediğim gibi seven bir sevgilisi olmayan biri olarak görünce ekstradan mutsuz hissediyorum.

Bugünkü favori şakım da Justin Timberlake’den What goes around comes around.

Saat 12yi 1 geçiyor. Yatmak isteyip de yatamıyorum. Oysa bugün öğleden sonraki ders nasıl da sıkıcı gelmişti. Direk eve gidip yatarım diyordum. Tabii ki bir iç ses “yalan olur” dedi. İnternet bağımlısıyım. İnternet varken başka şeylerle ilgilenemiyorum. Yatıp dinlenmem lazım. Canım çok sıkılıyor. Aslında bir sebebi yok. Deminden beri “why i feel like an alien” şarkısını dinliyorum. Sanırım ben de o memnuniyetsiz insanlardan biriyim. Ortada bir sebep yokken kendimi iyi hissedemiyorum. Belki de yorgunluktandır. Kim bilir, belki iki gün sonra da iyi hissederim. Dedim ya mutlu olmak için de mutsuz olmak için de bi sebebim yok… İyi geceler günlük.

Saat 00.41 bu saatlerde uyanık kalmayı fazla sevmiyorum. Gerçi epeydir erken yatmıyorum. Bu ara aklımdan, varsa yoksa 12-22 Ocak arasındaki sınavlar geçiyor. Çok tuhaf değil mi insanın stres-sıkıntı yapmaması gerektiğini bile bile bu hataya düşmesi. Hani stres yapılmayacak gibi de değil Aldığım dört dersin dördü de lisansta aldığım en zor dersin üç katından daha zor… Yüksek lisans işi sıkıntılı, daha doğrusu İTÜ’de. Bu dört dersin dördünü de geçmem gerekiyor, üstelik ortalamanın da iyi olması gerekiyor. Yoksa okuldan atıyorlar.

Bazen düşünüyorum da olur da başaramazsam dünyanın sonu değil diyorum kendi kendime. Sonuçta lisansı güzelce bitirdim, elimde mesleğim var. Yüksek lisans bunun kaymağı. Olursa güzel olur, olmazsa sağlık olsun diye düşünüyorum. Bu biraz züğürt tesellisi oluyor aslında. İleride yüksek yerlere, hayalimdeki noktaya gelmek istiyorum ve yüksek lisans bunun için bir araç, bir basamak olacak. Başaramazsam büyük hayal kırıklığına uğrarım. Bu sıkıntıyı biraz da başarısızlığa alışkın olmadığım için yaptığımın farkındayım. Birazdan başımı yastığa koyduğumda düşüncelerin bir biri ardına aklımda dolanarak beni uykusuz bırakacağının da farkındayım.

Karıncaya sormuşlar:

- “Nereye gidiyorsun?”

- “Mekkeye”  demiş.

- ” Sen oraya giderken bin kere ezilirsin” deyip gülmüşler.

Şimdilerde ikilemler arasında gidip geliyorum. Biliyorum geçecek. Ben sadece elimden geleni yapıp, önüme bakacağım. Umarım hayatımın bu evresindeki imtihanımı başarıyla geçerim. Gene de çok şükür. Bugün Cuma namazına gittiğimde Allah’a şükrederek dua ettim.

Hep bunlardan mı bahsedicem Biraz da arkadaşlarımdan bahsedeyim günlük. Bugün Alper’le konuştuk. Yemin töreni olmuş. Usta birliğini de gene Erzurum’da yapacakmış. Bayağı bir konuştuk telefonda. Özledim dostumu valla. Pazar günü tekrar konuşucaz birliğine dönmeden.

Bahadır da çok güzel planlar yapmış. Bana “sen sınavları iyi geçirmeye bak, sınavlardan başka bişey düşünme” dedi. Ayın 22sinde İStanbul’a gelecek bir terslik olmazsa. Sonra önce Avatar filmine üç boyutlu olarak gidip, ertesi gün Beşiktaş-İBB maçına gidicez. Pazar da ufak tefek alışverişe gideriz. Şimdi aklıma geldi. Gloria Jean’s’te oturup bir kahve de içmeliyiz

2010a da girdik sonunda. Bundan on yıl öncesini hatırlıyorum da haberlerde nelerden söz ediyorlardı. 2000 yılına girerken bütün bilgisayar sistemlerinin göçeceğinden, dünyanın yok olması vb bir çok söylenti almış başını gidiyordu. Ve şimdi üzerinden 10 yıl geçmiş. Söylentiler devam ediyor ve edecek de…

31 Aralıkta neler yaptığımdan bahsedecek olursam, arkadaşların evinde yeni yıl partisine davet edildik. Wing, bizi Cihangir’deki evlerine çağırdı. Biz de dört arkadaş gittik. Toplamda 50-60 kişi vardı sanırım. Çoğu erasmus öğrencisi bir sürü insan vardı. Biz de yeni insanlarla tanıştık, farklı bir ortam gördük. Ben zaten daha önce hiç ev partisine gitmemiştim. Değişiklik oldu, güzeldi

Bugün biraz MATLAB programı çalıştım. Kafaya koydum, MATLAB ı iyice bir öğrenicem. Özellikle mesleğimle ilgili şeyleri güncel olarak takip etmek istiyorum. Mesela bu Perşembe İnşaat Mühendisleri Odasındaki seminere de gidicem. 2 hafta önce Turgay’la gitmiştik, bayağı bilgilendik ve o seminer bize bulanık mantıkla ilgili araştırma merakı verdi. Bulanık mantığı klasik Aristo mantığının sınırlanmışlığını ortadan kaldırıyor ve özellikle elektronik malzemelerde yeni keşifler ortaya çıkarıyor. Tabii inşaat sektörü açısından da faydaları var.

12 Ocak - 22 Ocak tarihleri arasında da final sınavlarım var. Özellikle Advanced Dynamics of Structures dersi beni kaygılandırıyor. Umarım o dersten kalmam…

Çok çalışmam gerek çook!!!