30 günden aşağı düştük mü artık askerliğin biteceğine inanacağım kesinleşecek. Kırk yılda bir çarşı iznine çıkıyoruz, hazır çıkmışken de yazayım dedim. Sivil hayatı o kadar özledim ki anlatamam. Adapte olmak biraz zaman alacak ama olsun… İnsan zorlukları görünce sivil hayattaki bir çok şeyin değerini iyi anlıyor. Eminim askerden sonra kafamı taktığım o gereksiz şeyleri eskisi gibi büyütmeyeceğim. Neyse fazla uzatmak istemiyorum şurada iki saatlik çarşı iznim var tadını çıkaracağım :p

Sabahın saat 8′inde ilkçarşı iznine çıkmış bulunuyoruz. Hızlı hızlı yürüyüp Yahşi batı’daki -ilçenin adı Sarıyahşi- iki internet kafeden iyisinden pc kapma yarışı başlıyor. Biraz nette sörf yaptıktan sonra blogumu da ihmal etmeyeyim dedim. Gerçi askerde de “asker günlüğüm” diye küçük bir nor defterine her gün üç beş cümle yazıyorum. Maksat hatıra olsun ve ne kadar çok gün yazarsam bitime o kadar az kaldığını hissedip rahatlamak istiyorum.

Dün gece fazla bir şey yapmadık. Yemekhanede çiğ köfte partisi ve kıroca müzikler vardı. Çok az durup yatakhanede biraz muhabbet ederek saat 11 gibi yattık. Ustalık yeri Aksaray İl merkezine çıktı. Eğer merkeze bağlı karakollara vermezlerse il merkezinde haftasonları güzel geçecek. Yahşi batı’da yapacak bir şey yok çünkü.

Ufak ufak asker anılarımız da oluşmaya başladı. Burada yazamayacağım ama yakınlarıma anlatacağım anılarım var. Şafak bugün 135. Yani tam tamına dört buçuk ay kaldı. Bir an önce günlerin geçmesini istiyorum.