| Tem 05 |
Ayaklarımda prangaNe zaman adım atacak olsam bir engel çıkıyor önüme. Bir çukur, bir uçurum, gürültülü bir kalabalık… Hepsi de beni engellemek için oluşturulmuş yapaylıklar. Ayaklarıma prangalar bağlanmış, hareket etmek sanki gerçekleşmesi imkansız bir düş. Ya da ben hareket etmek istemiyorum. Geçmişin tatlı yüzü geleceğin karanlık sesine dönüşüyor her defasında. Alışkanlıklar değişmezmiş, kabiliyetsizlik de doğuştan bir türlü gelemeyen lütuf.
Zirveye tırmanmayı denerken ya çığ düşer ya da yalnızlık beline bağlanmayan bir halattır. Ne kadar hayal etsem de hayallerimin yerini hesaplayamadığım işlemlerin belirsizlikleri alıyor. Ne yapmalı, nasıl savaşmalı, hangi şekilde değişmeli karar veremiyorum bu ara. Bilinçsizliğin pençesinde yoksullaşmış burukluklar ve kaçışlar kaçışlar… Dinginliğin ve huzurun şifresini arıyorum her sıkıldığımda. Gene yok, sonuçsuz… Denediklerim sonuca ulaştırmadığı gibi her başarısızlık geri çekilip uzaklaşma sebebi oluyor. Sonuçta iyi şeylerin de kötü şeylerin de peş peşe gelmesini bekleyip devam ediyorum… Bu yazılar da ilgilinizi çekerse buyrun;Yorum Yapma Yeri |
-
Şehr-i Müzeyyen
Dünya sanki bir bulmaca, biz de onun içindeki küçük parçalarız. Yeni yerler, yeni hayatlar gördükçe yaşamadığımız her an bize verilmiş bir hediye, yaşlandığımızda hayıflanmamızı önleyecek bir iksir almışçasına dimdik ve emin adımlarla ilerlememizi sağlıyor. Bu oyunda bize düşense; hayatın tatlı anlarıyla beslenip, buluştuğumuz her parçadaki mutlulukları biriktirmek oluyor.
Anket
Loading ...-
Blogsal Mevzular
