Karsilikli oldugunda sizi dünyanin en mutlu insani yapar ask. Ya da öyle sanirsiniz. Cicim aylarinda, dünyadaki en güclü kisi siz, sevgilinizde bu kralliktaki partnerinizdir. Her sey güzel ve daha iyiye gidiyordur. O’na sonsuz güvenirsiniz. Hatta annenize babaniza bile bu kadar güvenmezsiniz. Sizin için tektir o. Dünyada esi benzeri yoktur. Karsilasmanizi mucizelere baglarsiniz. Böyle bir ask dünyada yok sanirsiniz. Birbirinize, birbirinizi tanimasaydiniz bile özleyeceginizi söylersiniz.

Yürüyüsünden anlayabilirsiniz, konusmasindan anlayabilirsiniz ve gözlerinden anlayabilirsiniz… O size aittir ve sizin için yaratilmistir. Tanriya onu da yarattigi için sonsuz kez sükredersiniz. Her sey harika, her sey kusursuzdur. Birbirinize hiç bir seyin ters gitmeyecegini, gidemeyecegini söylersiniz. Asikken ne ters gidebilir ki?

Bir de bakarsiniz ki cicim aylari bitmis. Ektiginiz tohumlar yesermeden yanmis, varolan agaçlar da yanmis. Ortada koca bir hiçten baska bir sey yok. Sadece beraberce gecirdiginiz güzel saatlerin mutlu hayalleriyle bu andan önce yasanmis anilarla kendinizi avutursunuz. Sabah uyanirsiniz… Eski anilariniz beyninizi serseri kursunlar gibi delip geçer. Yataktan kalkmak istemezsiniz. Hem artik o hayatinizda degildir. Kalksaniz ne olacak sanki…

Günler birbirini kovalar, haftalar geçer kalbiniz ve beyniniz esir alinmistir. Belki hiç kimseyi onun kadar sevemeyeceksiniz, belki hiç kimseyle onun kadar mutlu olamayacaksiniz. Hepsi askin tabiatinin ürünüdür. Sahi ask masum mudur?