Çok değil bir yıl önce nasıl hissettiğimi, ne hayal ettiğimi düşündüm bugün.

Eve geldiğimde yorgundum, hani an gelir hiç bir şey yapmak istemez ya insan. İşte öyleydim. Yapmam gerekenler vardı ve planlıydım çoğu zaman. Mecbur tutmuştum kendimi ve ne pahasına olursa olsun planlarıma uyacaktım. Şaşırtıcı bir şekilde üzerimdeki sokak kıyafetleriyle yatağıma oturdum. Bunu Bolu’da yapsam herhalde annem kızardı.

Düşünmeye başladım… Geçen sene sıkıntılıydım. Bitirilmesi gereken bir okul vardı. Alttan aldığım dersler ve okulu uzatmış olan bir insan psikolojisi ne kadar iyi olabilirdi ki. Bir de üzerine bir hayal eklenmişti. İTÜ’de yüksek lisans yapmak. Bunun için hem bütün dersleri vermek, üstelik iyi bir ortalama yapmak; ALES’ten iyi bir puan almak ve İngilizce yeterlilik sınavını geçmek gerekiyordu ilk olarak. Sonra yok bilim sınavı yok mülakatlar derken, hep yoğun geçti.

Hoş, hedeflerime ulaşmış olmam benim için çok şey ifade etmiyor şu an. Ve bunun keyfini hiç bir zaman sürmedim. Bana getirisi oldu mu, evet mutlaka.

Bazı şeyleri erteliyordum. Sadece hedeflerime kilitlenmiştim. Tuhaf bir yaşam. Asosyal olarak yaşamak ve sürekli çalışmak. Bilmiyorum… Ertelenenler arasında hayallerim de vardı.

Bir on dakika düşündüm. Belki on beş dakika olsaydı bu, şu an buraya yazıyor olmayacaktım. Ne bileyim çalışırdım, hava almaya çıkardım veya bir başka şey. Mühim olan anlardır.

Sonra nasıl bir yaşam şeklinde “mutlu” olabileceğimi düşündüm. Gelecekte ne isterdim. Neyi sıkılmadan yapar, nerelere gidince mutlu olurdum.

İş güç gibi orta sınıf insanların gayelerini bir kenara bırakıp -ki hayatın gerçeğidir bu- evimin kenarında garajımda arabamı modifiye eder, arkadaşlarım gelecek onlarla beraber uğraşayım. Sonra senede on iki kez yurtdışına çıkıp, yeni yerler görerek yeni insanlarla tanışayım. Canım istediği zaman çıplak ayakla dolaşayım, bir gün içimden gelip güneşin doğuşunu izlemek istediğimde o “an”ı yaşayayım. Hayalimdeki gibi bir sevgili, eş. O’nunla alış veriş… Arkadaşlarımla kendi çapımızda bir müzik grubu kurup, evin garajında sadece kendimiz için çalmak ve söylemek. Yazları deniz kenarında yaşamak. Sabah kahvaltıdan önce denize girmek…

Böyle bir hayat isterdim.
Para konusu da fazla ilgilendirmiyor aslında. Sadece bir parça.
Artık eskisi gibi sayısal loto oynamıyorum hiç.
Ve artık kombinasyon ve olasılık hesaplarını lotoyu tutturmak için kullanmıyorum.
En önemlisi kendimin eski “ben” olduğumu sanmıyor ve kendimi eskisi kadar çok kandırmıyorum.