İstanbul’a geldim geleli -her ne kadar bu yazıyı şu an Bolu’dan yazıyor olsam da- yemek düzenini maalesef oturtamamış bulunuyorum. Ne yesem, ne yapsam gibi soru işaretleriyle dolu düşünceler bazı anlarımı mahvetmiyor değil. Önceki yazılarımdan birinde dediğim gibi karanlık odada kalmak bünyemde uyku sorununa (!) sebebiyet verdiği için, kalkabilip kahvaltı yapamıyorum. İşte güne 1-0 mağlup başlamak için geçerli bir neden. Benim gibi kahvaltı yapmayı seven bir insan için.

Hadi kahvaltıyı geçtim, öğlen yemeklerini de bir şekile okulun yemekhanesinde idare ediyorum. Bu da tamam olsun. Sırada en önemli öğün olan akşam yemeği var. Genellikle evde olduğum zamanlarda karnım aç olur akşamları. Her ne kadar yemek yapmayı bilsem de bu ara evde yemek yapasım gelmiyor. Nedenini çözebilmiş değilim. Arada “Bereket Döner” denen illetten ekmek arası döner sipariş ediyorum. Ve eve çok hızlı ulaşmasına rağmen nedense etleri soğumuş ve tadı nahoş geliyor.

Evin civarında dürümcüler ve börekçiler olsa da akşamları o tarz şeyler yemek istemiyorum. Pizza da 2 hafta da 1′den daha sık yiyemiyorum. Malum hamur işi ve zararlı. Bu ara Burger King’den (hiç beğenmiyorum) bişeyler yer oldum dışarılarda.  Ama yerken de isteksiz bir şekilde yiyorum.

Bugün bir video izledim. Söylenene göre mc donald’s kesimhanesi (olay videosu Türkiye’de geçmiyor sanırım) hayvanları uyutup kesici bir alete atıyor ve komple hayvanlar derisi yüzülmeden parçalara ayrılıyor. Eğer bu doğruysa halimiz içler acısı. Video’yu izleyince “fast food” denen hızlı yiyecek restoranlardan soğudum.

Ne diyim, umutla bakmak istiyorum, şu yemek sorunum çözülsün n’olur Allahım…

Ne zamandır gitmeyi istediğim bir yer vardı, Adalar… Bunu kısmen gerçekleştirdik. Dün Gizem’le Büyükada’ya gittik, vakit kalsaydı Heybeliada’ya da uğrayacaktık. Vapur’dan etrafı seyretmek acayip keyifli. Zaten benim gibi vapura binmeyi seven birini vapurla adalara varmak mutlu etti.

Vapurdan adaları seyrederken, keyifle uçan martılar ilgimi çekti.

Neyse adaya varıyoruz ve direk bisiklet kiralıyoruz. Orada genellikle ya bisiklete biniliyor ya da faytona.

Daha önce yaptığımız araştırmaya göre adanın en tepesindeki Aya Yorgi manastırına gitmeye karar verdik. Lakin o kadar yokuş var ki, yer yer pedal çevirip, kalan kısmı yürüyerek gitmek zorunda kaldık. Ama tabii her yokuşun bir inişi vardı, o bambaşka bir zevk

Manastırı biraz daha görkemli bekliyorduk, bizi biraz hayal kırıklığına uğrattı. “Bu muydu en tepeye yaptıkları” gibisine cümleler sarfettirdi. Bu arada gözümden kaçmadı ziyaretçilerin çoğu turistti. Hatta ve hatta manastırı bulmak için turistlerden yer tarifi aldık. Kim turist belli değil

Ada’da çok estetik görünümlü ev vardı. Bol bol fotoğraf çektim bisikletteyken. En beğendiklerimden biri de buydu. Dünyanın tüm sorunlarından kurtulup, kafa dinlenesi bi yer. İleride böyle bir yerde kısa zamanlı yaşamayı isterim.

Sonuç olarak güzel bir geziydi. En kısa zamanda Heybeliada’yı da görmek istiyorum.

Eveeet günlük pek seyrek yazar oldum İstanbul’a geldim geleli. Bi yandan okul bi yandan gezmeler derken yazamadım. Burada odam biraz karanlık sabahları zor kalkıyorum. Bu biraz beni depresif moda sokuyor evden çıkana kadar. Onun dışında evimi ve ev arkadaşlarımı seviyorum, güzel gidiyor hani.

Gece 00.00′dan beri mesajlar ve telefonlar geliyor. Sanki bu seneki doğum günümde daha fazla arayan oldu. Ayrıca bugün okulda Tuğçeler bana sürpriz bir doğum günü partisi hazırlamışlar. Bi gittim bi de baktım odada bir grup karşılıksız iyilik yapan süper insanlar ve doğum günü pastası… Çok şaşırdım hiç beklemiyordum. Zaten sınav vs ve bu aralar hafiften bunalım takılma olaylarından dolayı doğum günümü fazla düşünmüyordum. Bu sürpriz parti beni çok mutlu etti.

Öğleden sonra da 3.30da sınav vardı ve fazla çalışmamıştım. Doğum günü sürpriziyle keyfim yerine geldi ve o moralle sınavım da iyi geçti. Hani biraz daha çalışsaymışım 100 alırdım. 2. vizede 100 almaya kararlıyım ama. Bi de bu ara okulla ilgili karamsardım, git geller yaşıyordum. “Niye yüksek lisans yapıyorum, çok gerekli mi, zaman kaybı mı” gibi olumsuz düşüncelere kapılıyordum. Ama son 1-2 gündür rahatlamaya başladım ve kendimi başarılı olmaya hazır hissediyorum.

Babam da sürpriz yapmış, sabah mesaj atmış doğum günüm için. Hesabıma bir de doğum günü hediyesi yatırmış Akşam da telefonla konuştuk.

Annem de kardeşimle bugünü kutlamak için bugün veya hafta sonu buraya gelecekti ama bizim İpeğe domuz gribi bulaşmasın diye çekindik, ben gelmeyin bayrama Bolu’da kutlarız dedim.

Saat şimdi 19.12 birazdan Alper gelicek İstanbul’a. Doğum günüm için Bolu’dan kalkıp geliyor kankam. 3.30 otobüsüne binmiş, birazdan iner ben de çarşıya onu karşılamaya gidiym. Biraz takılırız.

Öyle işte günlük mutluyum, huzurlu hissediyorum kendimi. 2 gün önce ne kadar kötü hissediyorsam bu gün bir o kadar iyi hissediyorum. Bugün benim doğum günüm, iyi ki doğdum!